در آموزش معاملات اهرمی، معمولاً بیشترین وقت صرف انتخاب اهرم و تعیین حد ضرر میشود؛ در حالی که دو تصمیم دیگر بهاندازه همانها سرنوشت حساب را عوض میکنند: حالت مارجین و هزینه نگهداری موقعیت. این مطلب همین دو را در فیوچرز ال بانک باز میکند.
تصریح ضروری: معاملات اهرمی پرریسکترین بخش این بازار است و بخش قابل توجهی از معاملهگران خرد در این حسابها زیان میکنند. این متن برای آموزش سازوکار نوشته شده و هیچ بخشی از آن توصیه معاملاتی نیست.
مارجین همان مبلغی است که از حساب شما بهعنوان پشتوانه یک موقعیت کنار گذاشته میشود. سود و زیان روی حجم موقعیت محاسبه میشود، ولی آنچه در معرض خطر است همین مارجین است. تا اینجا برای اکثر معاملهگران روشن است؛ آنچه معمولاً روشن نیست این است که نحوه اتصال این مارجین به بقیه موجودی، دو حالت متفاوت دارد و انتخاب میان آن دو، عملاً انتخاب سطح ریسک است.
برای تازهکار و برای تست یک استراتژی تازه، حالت ایزوله انتخاب منطقیتری است؛ چون ضرر را در همان موقعیت نگه میدارد و اجازه نمیدهد یک تصمیم اشتباه، کل حساب را ببلعد. حالت کراس بیشتر برای کاربری معنا دارد که همزمان چند موقعیت با همپوشانی ریسک دارد و میداند دقیقاً چه میکند.
در قراردادهای دائمی، سازوکاری وجود دارد که قیمت قرارداد را به قیمت بازار آنی نزدیک نگه میدارد. کارکردش ساده است: در بازههای زمانی مشخص، مبلغی میان دارندگان موقعیتهای خرید و فروش رد و بدل میشود. نکته مهم این است که این پرداخت میان دو سمت بازار انجام میشود، نه به پلتفرم؛ و جهتش بسته به شرایط بازار تغییر میکند، یعنی گاهی پرداختکنندهاید و گاهی دریافتکننده .
پیامدی که در معاملات کوتاهمدت اصلاً دیده نمیشود ولی در موقعیتهای چندروزه تعیینکننده است: این هزینه انباشته میشود. اگر موقعیتی را چند روز باز نگه دارید، مجموع پرداختهای فاندینگ میتواند بخش قابل توجهی از سود بالقوه را بخورد. برای معاملهگری که استراتژی نگهداری چندروزه دارد، محاسبه نکردن این قلم یعنی محاسبه نکردن بخشی از هزینه واقعی.
و یک هشدار که در آموزش مدیریت ریسک همیشه تکرار میشود: افزودن مارجین صرفاً برای فرار از لیکویید شدن، در اغلب موارد فقط اندازه ضرر نهایی را بزرگتر میکند. اگر تحلیل اولیه اشتباه بوده، پول بیشتر آن را درست نمیکند.
برای شروع، ایزوله. دلیلش ساده است: در این حالت حداکثر ضرر هر موقعیت از قبل مشخص و محدود است و همین، مهمترین چیزی است که یک تازهکار به آن نیاز دارد. حالت کراس زمانی معنا پیدا میکند که چند موقعیت مرتبط دارید و میخواهید نوسانهای موقت، موقعیتهایتان را زودتر نبندد؛ ولی این یعنی پذیرش اینکه ضرر یک موقعیت میتواند به بقیه سرایت کند.
در بازههای زمانی مشخصی که هر پلتفرم اعلام میکند و معمولاً چند بار در شبانهروز است . اگر موقعیت شما در لحظه تسویه باز باشد، مشمول آن میشوید؛ و اگر پیش از آن بسته باشد، نه. نکته عملی برای معاملهگران کوتاهمدت: اگر موقعیتتان را نزدیک زمان تسویه میبندید، همین یک تصمیم میتواند یک قلم هزینه را حذف کند.
موقتاً بله، نقطه لیکویید را دورتر میبرد. ولی پرسش درست این نیست که چطور لیکویید را عقب بیندازیم؛ پرسش درست این است که آیا تحلیل اولیه هنوز معتبر است یا نه. اگر معتبر نیست، افزودن مارجین فقط ضرر بزرگتری میسازد. قاعده حرفهای این است: شرط افزودن مارجین را پیش از ورود تعیین کنید و اگر آن شرط برقرار نبود، بهجای اضافه کردن پول، موقعیت را ببندید.
